Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

Σπασμένα φτερά



Ο χρόνος πάγωσε, στέκει ανήμπορος.
Κάποτε ο αέρας έδινε ζωή στα φτερά της πέτρας, σπόρος ζωής στα χρόνια που τα χωριά μας ζούσαν στιγμές που σήμερα σπάνια συναντάμε. Το λυχνάρι, το φανάρι, ο ανεμόμυλος ανήκουν στο παρελθόν και στα μουσεία. 
Πέτρινα κουφάρια χορτάριασαν, ο σημερινός άνθρωπος απορροφημένος από την καθημερινότητα αδιαφορεί, ο χρόνος ραγίζει τις πέτρες, τρυγά τις θύμησες που στοίχειωσαν τις γέρικες μνήμες, οι νέοι απλά προσπερνούν.
Σπασμένα φτερά που χάθηκαν άφησαν γυμνό το πέτρινο σώμα. Ο αέρας προσπερνά αδιάφορα, η πρόοδος νίκησε, η παράδοση τυπωμένη στο χαρτί φυλλογυρίζει στον νου των γερόντων  που σαν φύγουν κι `αυτοί, ποιος θα διηγείται;

Ανεμόμυλοι στα Ζάρκα.

1 σχόλιο:

  1. Ωραία παρουσίαση,
    όμορφα κείμενα,
    πολύ καλές οι φωτογραφίες από τον τόπο καταγωγής μου, που δεν κατάφερε να με κρατήσει εκεί, αλλά θα με συγκινεί πάντα.
    Μπράβο για την όμορφη δουλειά σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή